Fawnen (pleasen)

De meeste mensen kennen vechten, vluchten en bevriezen. Pleasen is de vierde. Therapeut Pete Walker beschreef het als overlevingsreactie in zijn werk over complex trauma: als vechten of vluchten niet veilig is, leren sommige zenuwstelsels gevaar te ontladen door nuttig, meegaand en klein te worden.

Het begint meestal vroeg, vaak bij een opvoeder van wie de stemming de temperatuur in huis bepaalde. Een kind dat niet weg kan, leert de kamer te lezen en conflict af te vangen voordat het landt. Dat is slim, en het werkt. Het probleem is dat het patroon blijft lopen lang nadat het gevaar weg is, dus zet een gewoon verzoek van een collega dezelfde reflex aan als vroeger een echte dreiging.

In gewone dagen ziet fawnen eruit als ja zeggen voordat je nagedacht hebt, sorry zeggen voor dingen die niet aan jou liggen, je eigen mening loslaten zodra iemand fronst, en je verantwoordelijk voelen voor hoe iedereen om je heen zich voelt. Het verstopt zich vaak achter woorden als “makkelijk in de omgang” of “flexibel”. Het benoemen als stressreactie, en niet als karakter, is meestal de eerste stap naar een keuze.