People pleasing (pleasen)

Het voelt zelden als een keuze op het moment zelf. Iemand vraagt je iets en de ja is er al uit voordat je hebt nagegaan of je de tijd hebt, of de zin. Die snelheid verraadt het. Pleasen loopt als een reflex, vaak een vorm van de fawn-reactie, waarbij iemand tevredenstellen voor je lichaam de veilige zet is.

Het patroon komt meestal uit een omgeving waarin iemand anders tevreden houden de manier was om het rustig te houden. Een stemming thuis waar iedereen omheen liep. Een ouder van wie de teleurstelling gevaarlijk voelde. Toen was dat gedrag slim: het leverde veiligheid en verbinding op in een situatie waarin je weinig andere macht had. Het probleem is dat het is blijven staan, dus nu haalt een gewoon verzoek van iemand die je nauwelijks kent dezelfde automatische ja tevoorschijn.

In gewone dagen zie je het aan te veel sorry zeggen, aan je eigen mening die verdwijnt zodra iemand fronst, aan taken op je nemen waar je wrok van krijgt, en aan het gevoel dat jij verantwoordelijk bent voor hoe iedereen zich voelt. De eerste stap is niet een nee forceren. Het is de pauze opmerken tussen de vraag en het antwoord, want daar zit de keuze.