Angstige hechtingsstijl

De angstige hechtingsstijl is een van de patronen uit de hechtingstheorie, die teruggaat op John Bowlby en Mary Ainsworth. Hij ontstaat meestal als de vroege zorg wisselend was: soms warm, soms afwezig of overweldigend. Een kind in die situatie leert afgestemd te blijven, de opvoeder te lezen, en te doen wat de warmte terugbrengt.

Als volwassene ziet dat eruit als een kort antwoord lezen als teken dat er iets mis is, gesprekken terugspoelen op zoek naar wat jij verkeerd deed, of een lage bromtoon van onrust zodra iemand om wie je geeft stil wordt. De angst eronder is oud: als ik niet oplet, kan de band wegglijden.

Dat is vruchtbare grond voor pleasen. Ja zeggen, dingen gladstrijken en je eigen behoeften achteraan zetten voelen allemaal als manieren om een band te beschermen die op het spel lijkt te staan. Het patroon is een strategie die je zenuwstelsel leerde om liefde dichtbij te houden. Het wordt zachter naarmate je bewijs verzamelt dat een band jouw eerlijkheid overleeft.