Eigenwaarde

Eigenwaarde is het stille basisantwoord op een vraag die de meeste mensen nooit hardop stellen: ben ik oké zoals ik ben? Staat dat antwoord vast, dan bedreigt een nee het niet en doet kritiek pijn zonder je om te gooien. Is het wankel, dan moet je oké-zijn van buitenaf worden bijgevuld, en wordt de instemming van anderen de voorraad.

Bij veel pleasers raakte eigenwaarde vroeg vastgeknoopt aan nuttig zijn. Liefde of rust thuis leek af te hangen van braaf, makkelijk of behulpzaam zijn, dus ging nodig zijn voelen als de prijs die je betaalt om te mogen blijven. Als volwassene kan nee zeggen dan voelen als afboeken van een saldo waarvan je niet zeker weet of het er is.

Eigenwaarde verdien je niet door meer te doen. Die wordt steviger naarmate je je eigen behoeften als legitiem behandelt, in kleine dingen, en merkt dat de mensen die ertoe doen gewoon blijven. Je mag ruimte innemen zonder dat te verantwoorden. Dat is wat het patroon al die tijd afdekte.