Het martelaarscomplex

Je reed alweer door de stad, kookte het eten, dacht aan de verjaardag, en niemand merkte het op. Er komt een bekende gedachte: na alles wat ik voor ze doe. Die pijn van niet gezien worden, vlak naast de trots op hoeveel je geeft, is de kern van het martelaarscomplex.

Het groeit vaak uit pleasen dat nooit een uitweg krijgt. Als nee zeggen onveilig voelt, is doorgeven de enige zet die overblijft. Dus ga je voor iedereen overfunctioneren, blijven je eigen behoeften onuitgesproken, en verzuren die onvervulde behoeften tot wrok. Die wrok kan nergens heen, want toegeven dat hij er is zou het zelfbeeld breken van degene die nooit klaagt.

Het benoemen is mild, geen aanklacht. Het te veel geven was een manier om veiligheid en erbij horen te verdienen toen rechtstreeks vragen onmogelijk voelde. Het werk is klein en concreet: laat één behoefte hardop klinken, laat één taak liggen, en merk dat de relaties het overleven.