Trauma bonding (traumabinding)

Het verwart de mensen die om je geven. Van buiten lijkt weggaan vanzelfsprekend. Van binnen voelt de band als de diepste liefde die je gekend hebt. Dat is geen fout in je oordeel. Het is wat wisselvallige beloning met een zenuwstelsel doet: onvoorspelbare vriendelijkheid, gemengd met pijn, bindt veel sterker dan gelijkmatige vriendelijkheid zou doen. De opluchting als het goed gaat raakt vastgeknoopt aan degene die de pijn veroorzaakte.

De cyclus loopt meestal in een lus. Spanning bouwt op, er scheurt iets, en dan komen de excuses of de tederheid of de versie van diegene op wie je viel, en de opluchting is enorm. Elke ronde trekt de band strakker en leert je harder te werken voor de goede fase. Neig je naar fawnen, dan kun je merken dat je diens stemmingen aan het regelen bent om die opluchting te bereiken, en de waakzaamheid aanziet voor toewijding.

Het benoemen als traumabinding is niet hetzelfde als klaar zijn om te gaan, en het maakt de liefde niet onecht. Het scheidt alleen de hechting van de vraag of de relatie veilig is. In die ruimte zit de keuze. Steun van buiten de relatie, en een verslag van het patroon dat je bijhoudt op heldere momenten, houden die ruimte lang genoeg open om vanuit te beslissen.