Parentificatie

Het komt in twee vormen. De praktische laat een kind het huishouden draaien, op jongere broertjes en zusjes passen, koken, rekeningen betalen, de boel bij elkaar houden omdat niemand anders het doet. De emotionele is stiller en vaak zwaarder: het kind wordt de vertrouwenspersoon en de trooster van een ouder, en regelt de stemmingen en zorgen van een volwassene.

De rol kan op dat moment goed voelen. Nodig zijn geeft een soort trots en een plek in het gezin. Maar de eigen behoeften van het kind gaan ondergronds, want er is geen ruimte voor, en het leert dat liefde iets is wat je verdient door voor anderen te zorgen. Er is niemand die vraagt wat het zelf wil, dus stopt het met dat aan zichzelf te vragen.

Volwassen wordt dit vaak overfunctioneren en pleasen op de automatische piloot. Je voelt je verantwoordelijk voor ieders comfort, je kunt moeilijk rusten zolang iemand in je buurt het zwaar heeft, en een vraag om hulp afslaan is bijna onmogelijk. Zien waar het patroon begon kan de greep losser maken van het idee dat je pas zorg verdient wanneer je die geeft.