Deurmat

Het is het woord dat om één uur ’s nachts opduikt, nadat je alweer een dienst hebt overgenomen die je niet wilde. Je voelt je gebruikt, en een stille stem noemt je een deurmat. Het woord steekt omdat het klinkt als een oordeel over je karakter. Dat is het niet.

Onder “deurmat” zit meestal een sussende reflex die je zenuwstelsel lang geleden gebouwd heeft. Een kind dat de rust bewaart door mee te gaan, leert dat meegaand zijn het veilig houdt. Die reflex gaat niet uit zodra je volwassen wordt. Dus zeg je ja voordat je hebt nagegaan of je het wilt, en pas later komt de wrok.

De omslag begint met het patroon zien als een aangeleerde vaardigheid en niet als een persoonlijk tekort. Je was niet zwak. Je hield jezelf veilig op de enige manier die werkte. Diezelfde aandacht die je aan iedereen om je heen besteedde, kan langzaam draaien naar merken wat jij zelf wilt.