Grenzen aan je tijd
Een grens aan je tijd is de limiet aan hoeveel tijd en energie je weggeeft. Ze beschermt je uren, je rust, en je recht om te zeggen dat een verzoek er niet bij past.
Je leidinggevende vraagt om zes uur nog even iets, en je hoort jezelf “tuurlijk” zeggen terwijl je maag zakt. Dat is een grens aan je tijd die het begeeft. Het ziet er ook uit als berichten beantwoorden op het moment dat ze binnenkomen, instemmen met afspraken waar geen ruimte voor is, en je eigen plannen behandelen als het eerste wat je afzegt.
Mensen die pleasen zetten hun tijd meestal op nul. De haast van een ander klinkt harder dan je eigen agenda, dus zijn je avond, je vrije dag en je lege uren al uitgegeven voordat je iets besloten hebt. De kosten komen later, als wrok: de stille rekening voor tijd die je weggaf zonder te kiezen.
Een grens aan je tijd kan één zin zijn. Dit lukt me vrijdag, niet vandaag. Dit weekend ben ik er niet. Laat me even kijken voordat ik ja zeg. In de pauze tussen de vraag en je antwoord zit de grens, en je mag hem nemen.
Herken je jezelf hierin?
Doe de gratis test, twee minuten →Herken je jezelf hierin? Doe de gratis test, twee minuten