Angstig-vermijdende hechtingsstijl

Het is het meest tegenstrijdige van de hechtingspatronen, en het leven ermee kan als een zweepslag voelen. Je verlangt naar nabijheid, en op het moment dat iemand dichtbij komt gaat het alarm af en moet je weg. Je test mensen of ze blijven, en vlucht als ze het doen. Allebei die bewegingen zijn echt, en ze lopen tegelijk, wat uitputtend is en makkelijk te verwarren met kapot zijn. Dat ben je niet. Dit is wat er gebeurt als dezelfde persoon zowel je troost als je angst was.

Het gaat meestal terug op vroege relaties waarin de opvoeder beangstigend of wild onvoorspelbaar was, zodat het kind voor een onoplosbaar probleem stond: degene naar wie je rent voor veiligheid is dezelfde van wie je weg moet. Geen enkele strategie werkte, dus bouwde het zenuwstelsel een patroon uit de tegenstrijdigheid. Het overlapt sterk met een traumareactie, en nabijheid kan het oude alarm aanzetten ook als de relatie van nu veilig is.

Omdat het in relatie is ontstaan, kan het ook in relatie helen, langzaam en met veel mildheid naar jezelf. Het duwen en trekken zien als patroon, in plaats van als oordeel over jou of over de ander, is de eerste vastere grond. Stabiele, voorspelbare mensen helpen, en het werk van je lichaam laten leren dat het tegelijk dichtbij en veilig kan zijn ook. Dit is werk dat je vaak beter met een therapeut doet dan alleen.