Vermijdende hechtingsstijl

Van buiten kan het op kracht of koelte lijken: je regelt het alleen, je leunt niet, je wordt ongemakkelijk als iemand te veel van je wil. Eronder zit geen gebrek aan gevoel, maar een aangeleerde regel: behoeften houd je het veiligst voor jezelf. Wordt een relatie hecht, dan reikt een deel van jou naar ruimte, soms zonder te weten waarom, en nabijheid kan stilletjes als druk gaan lezen.

Het ontstaat meestal vroeg, bij opvoeders die er waren voor praktische dingen maar ongemakkelijk werden van grote gevoelens. Je leerde jezelf te troosten en stopte met je behoeften bij iemand te brengen. Dat verhardt vaak tot hyperonafhankelijkheid: ik doe het zelf, vragen is zwakte. Veel mensen dragen dit én pleasen tegelijk, en zorgen voor ieders behoeften terwijl ze niemand dichtbij genoeg laten komen om voor die van hen te zorgen. Je kunt de betrouwbare helper zijn en tegelijk degene die nooit om hulp vraagt.

Hechtingspatronen zijn geen vaste eigenschappen. Het zijn strategieën die een zenuwstelsel bouwde om veilig te blijven, en ze kunnen losser worden. Het begint klein: iemand één ding voor je laten doen, één tel langer blijven in een moment van nabijheid dan comfortabel is, een behoefte hardop benoemen in plaats van hem alleen te regelen. Afstand hield je ooit veilig. Het hoeft niet de enige stand te zijn.