De 90-secondenregel
De 90-secondenregel is het idee dat de chemische golf van een emotie in ongeveer 90 seconden uitloopt, als je hem laat gaan zonder hem te voeden. Neurowetenschapper Jill Bolte Taylor beschreef dit in haar werk over het brein.
Taylor beschreef hoe de stoffen die bij een emotie vrijkomen in ongeveer anderhalve minuut door je lichaam spoelen en weer weg zijn. Wat een gevoel daarna aan de gang houdt, is het verhaal dat je herhaalt, want dat maakt dezelfde stoffen opnieuw aan. De golf zelf is kort. De lus maakt hem eindeloos.
Dat is bruikbaar bij grenzen, omdat het schuldgevoel of de schrik na een nee net zo’n golf is. Het voelt alsof het altijd blijft duren, en dat doet het meestal niet. Als je het ongemak anderhalve minuut kunt uithouden zonder je nee terug te draaien, piekt de golf en zakt hij vanzelf weer.
Negentig seconden is een bruikbare schatting, geen stopwatch. Gevoelens verschillen, en het getal beschrijft de chemische golf, niet elke nagalm daarna. De kern klopt wel: die eerste golf is te overleven, en hij gaat sneller voorbij dan de angst ervoor doet vermoeden.
Herken je jezelf hierin?
Doe de gratis test, twee minuten →Herken je jezelf hierin? Doe de gratis test, twee minuten
Verwante begrippen
Bronnen
- Jill Bolte Taylor (2008), 'My Stroke of Insight' (een emotie leeft chemisch ongeveer 90 seconden).
Laatst gecontroleerd 2026-06-12