De dramadriehoek

Stephen Karpman tekende hem in 1968 als een driehoek met drie hoeken. Het Slachtoffer voelt zich machteloos en tekortgedaan. De Redder duikt erin om te helpen en op te lossen, vaak ongevraagd. De Aanklager geeft schuld, bekritiseert en stuurt. De val is dat niemand blijft zitten: een Redder die zich niet gewaardeerd voelt schuift door naar Slachtoffer, een Slachtoffer dat uithaalt wordt Aanklager, en zo draait het rond. De rollen voelen als karakter, maar het zijn posities in een lus.

Als je pleast, voelt de hoek van de Redder als thuis. Helpen is hoe je je plek verdient en je eigen onrust dempt, dus stap je in om problemen op te lossen die niet van jou waren, geef je advies waar niemand om vroeg, en neem je verantwoordelijkheid voor hoe iedereen zich voelt. Het lijkt gul, en het komt uit een echte plek. Maar redden zet de ander stilletjes neer als hulpeloos, en wordt de moeite niet terugbetaald, dan zak je door naar de hoek van het Slachtoffer: na alles wat ik voor ze doe. Die wrok verraadt dat je op de driehoek stond.

Eraf stappen betekent niet dat je ophoudt met geven om mensen. In de gezondere versie van het model wordt de Redder een coach die steunt zonder over te nemen, het Slachtoffer iemand die de volgende stap zelf zet, en de Aanklager iemand die eerlijk is zonder aan te vallen. Voor een pleaser in herstel begint het klein: vraag voordat je helpt, laat anderen hun eigen problemen dragen, en behandel de neiging om op te lossen als signaal, niet als opdracht. Je kunt om iemand geven zonder diens leven te regelen.