DARVO

Je benoemt eindelijk iets wat je pijn deed, en binnen een minuut ben jij degene die sorry zegt. Dat is DARVO aan het werk. Eerst de ontkenning: dat is nooit gebeurd, je verzint het. Dan de aanval: je bent te gevoelig, jij doet dit altijd, en die keer dat jij. Dan de omkering, de zet die de echte schade doet: zij worden het slachtoffer van jouw beschuldiging, en jij wordt neergezet als degene die aanviel.

Het werkt omdat het precies de plek raakt waar een pleaser al gevoelig is. Je bent voorgeprogrammeerd om verantwoordelijkheid te nemen, dingen glad te strijken, en te twijfelen of je überhaupt het recht had iets te zeggen. Zodra de rollen omdraaien schiet je fawn-reflex naar voren om de ander te troosten en de schuld op je te nemen, en lost de oorspronkelijke pijn op in jouw excuses. Vaak overlapt het met gaslighting, want de ontkenning vraagt je je eigen geheugen te wantrouwen.

Je hoeft de discussie niet te winnen om te blijven staan. De stevigere zet is het patroon opmerken terwijl het gebeurt en weigeren van spoor te wisselen: daar heb ik het niet over, ik heb het over wat er gebeurd is. Je kunt bij je oorspronkelijke punt blijven, of het gesprek verlaten, zonder je gelijk te bewijzen. Opschrijven wat er gebeurde zolang het nog helder is helpt je jouw versie vast te houden wanneer de omkering hem probeert te herschrijven.