Nee zeggen

Het woord is één lettergreep. Het probleem is wat je lichaam doet terwijl het zich vormt. Je gezicht wordt warm, je maag trekt samen, en er loopt een tekst mee die zegt: die is gekwetst, die wordt boos, die gaat weg. Dus hoor je jezelf ja zeggen voordat je iets besloten hebt.

Die reflex is de fawn-reactie, een oude strategie om veilig te blijven door anderen tevreden te houden. Een frons wordt behandeld als dreiging, dus afwijzen voelt als gevaar in plaats van als een gewone keuze. Dat weten verandert de opdracht. Je hoeft geen ruggengraat te kweken. Je leert het alarm laten afgaan zonder het te gehoorzamen.

In de praktijk heeft een heldere nee geen verdediging nodig. “Het lukt me niet” is een complete zin. Het schuldgevoel dat erop volgt is een chemische golf, en die is meestal binnen een paar minuten voorbij als je hem laat lopen. In de pauze voordat je antwoordt, daar zit de echte keuze.